قلبم بازی می کند .

                              می رقصد    

                      آب می خواهد           

                                                  ماهی ها مرده اند

                 قلبم ?

بالاخره بعد از مدت ها به روز شدم ولی ...

آسمان می نالد و ما در پی هجران خویش

                                              روزها از پس بیکاری عمر                 

                                                                 دلمان را به لب تشنه حوض می کاریم

                       آسمان ها آبی است و تن ما سیاه

     تا به کی بر سیه چشمه خود وامانیم ؟

تیک ... تاک                      تیک ... تاک

                 ساعت پشت پرده چشمانم قایم شده بود و نگاهم ب در

                                       صدای مهیب سکوتم را بر هم زد

              در با صدای دلخراش چریک کنان باز شد

                                                                                انگار فریاد می کشید

       صدای های و هویش ب گوشم می رسید

                                                            تا انتها باز شد

                      منتظر سایه اش بودم

        کسی پهنای در را نگرفت

                                       باد بود ک صورتم را نوازش می داد

                                                                         هوی و هویش باعث عذابم می شد

                                            ناگهان در بسته شد

                               ب خود آمدم

                                                    گویی تازه از خواب بیدار شدم

و آن گاه به عقربه هاي ساعت ديوانه بار چشم دوخه بودم

تيك ... تاك           تيك ... تاك

           ساعت قائم شده بود  و نگاهم به در

                                   واي

                                                      صداي مهيب سكوت را بر هم زد

                                      قفل چريك كنان باز شد

          در فرياد كشيد

                            تا انتها باز شد

                                            كسي نبود

                                                  منتظرش بودم

              داخل نشد

                         انگاري باد بود

                                     هوي و هويش عذابم مي داد

                                   در بسته شد

                               گويي تازه از خواب بيدار شدم

به که یاری دوختم

    به دو دستانی پاک    که ز سویش هر روز

                              می شود پاک پریشان دلم .

که در آن تاریکی ها نوری ست عظیم

              به که گویم من از این خاطره ها

حسنی دارم من - دیوانگی خاطرم است

           به که اطمینان کرد ؟

به ترنمش کز بوی بهار می آید ؟

                 به نم ناک که از رحمت الله به ما می آید ؟

به که چشم دوزم من ؟

                              به بهار . . . به پاییز . . . به زمستان . . .

به پر غو که خبر از (0) سر(کسره) مستی یار می آرد

                به که گویم من از این جمله پاکی ها را

                                             تنهایم . . . تنها . . .

بید را مجنون نوشتم

                    مجنون را همچون تو بید .

     در سراسر بید ها مجنون ترین ها را شکستم

                               در آغوشش گرفتم بید را

                                       پرسیدمان : کیست بیدی که به بید بودنش بودن را نابود کند ؟

                     جواب یک کلمه بود :

                           سرو

امروز شب است

و

امشب روز

تاریکی ها را با چه می توان روشن نمود ؟

آیا می توان روشنی ها را نیز ب تاریکی رساند ؟

اصلا هیچ میدانی کجای میدانم ؟

            تو برایم روشن کن

کجای میدان ایستاده ام

                        جایی تاریک

                                    ننگ

                                                ذلت

آری

همه را شامل است .

وای           ب ک گویم

کسی در این میدان نیست

تنهایم    تنها